Page 34 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 34
26
ศ.ศิวรักษC ให+ความเห็นว.า “แต.เดิมน.าจะรจนาขึ้นเปXนภาษาพื้นเมืองในแถบชมพูทวีปหรือในเอเชียกลาง
ต.อมาใช+ภาษาสันสกฤตในการเขียนเพื่อความศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งต+นฉบับในภาษาเดิมไม.ปรากฎส.วนฉบับภาษา
สันสกฤตเพิ่งค+นพบเมื่อไม.นานมานี้” (ฉัตรสุมาลยC กบิลสิงหC, 2543: (9)) ส.วนฉัตรสุมาลยC กบิลสิงหC
ผู+แปลคัมภีรCนี้เปXนภาษาไทย กล.าวว.า ฉบับเดิมเขียนเปXนภาษาสันสกฤตในประเทศอินเดียราวต+น
คริสตกาล (พ.ศ. 600) (ฉัตรสุมาลยC กบิลสิงหC, 2543: (25)) เช.นเดียวกับ Kern ผู+แปลคัมภีรCนี้เปXน
ภาษาอังกฤษ มีความเห็นว.าต+นฉบับเดิมเขียนเปXนภาษาสันสกฤตในประเทศอินเดียราวต+นคริสตกาล
(ราว พ.ศ. 600) (มี 21 บทคือบทที่ 1-20 และบทที่ 27) ต.อมาเขียนเพิ่มอีก 6 บท คือบทที่ 21-26
ในราว พ.ศ. 850) (Kern, 1963: xxii)
คัมภีรCสัทธรรมปุณฑริกสูตรได+รับการแปลเปXนภาษาจีนถึง 6 ครั้ง (ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 255 (พ.ศ.
798) และแปลเปXนภาษาต.าง ๆ อีกหลายครั้ง ฉบับที่สำคัญที่สุดและดีที่สุด คือ สำนวนของกุมารชีพ
แปลขึ้นในปê ค.ศ. 406 (พ.ศ. 949) (กุมารชีพมีมารดาเปXนเจ+าหญิงเมืองกุฉา (Kucha) ออกบวชและไป
ศึกษาพุทธศาสนาที่แคว+นกัษมีระ) กุมารชีพแปลคัมภีรCนี้ภายใต+การอุปถัมภCของจักรพรรดิ Yao Hsing
ชื่อดั้งเดิมของพระสูตรนี้ในภาษาสันสกฤตคือ "สัทธรรมปุณฑริกสูตร" แปลว.า พระสูตรว.าด+วย
บัวขาวแห.งธรรมอันล้ำเลิศ ("ปุณฑรีก" หมายถึง บัวขาว) พระสูตรนี้ได+รับความนับถือเปXนอย.างมากใน
บรรดาประเทศที่นับถือศาสนาพุทธแบบมหายาน มีการแปลชื่อพระสูตรออกเปXนชื่อภาษาท+องถิ่นของ
ประเทศต.าง ๆ อีกด+วย
คัมภีรCนี้มีจุดประสงคCเพื่อสร+างแนวคิดที่ว.า “พุทธยาน” เปXนเพียงยานเดียวเท.านั้น ไม.ใช. 3 ยาน
ตามที่เคยกล.าวกันมา (สาวกยาน ปàจเจกพุทธยาน และโพธิสัตวยาน คือยานทั้งสามนั้น ก็มาจากยาน
เดียวนี้ คือ เอกยาน) คัมภีรCกล.าวว.า สรรพสัตวCจะได+รับบุญที่ยิ่งใหญ. โดยการอ.าน เขียน และเผยแพร.
คัมภีรCนี้ ผู+สาธยายหรือเผยแผ.พระสูตรนี้ ซึ่งเรียกว.า “ธรรมผาณกะ” (Dharmaphanaka) จะได+รับการ
ยกย.องเปXนพิเศษ คัมภีรCนี้เน+นถึงการอุทิศตนและการสักการะบูชามากกว.าการปฎิบัติสมาธิหรือการ
ปฏิบัติอื่นใด การยกย.องเทิดทูนพระพุทธเจ+า พระโพธิสัตวCอวโลกิเตศวร และ พระโพธิสัตวCสมันตภัทร
รวมถึงการบูชาสถูป เปXนกุญแจสำคัญของคัมภีรCนี้ (Saha, 1970: 74)
เกี่ยวกับอายุของคัมภีรCนี้ นักวิชาการบางท.านให+ความเห็นว.า 22 บทแรกน.าจะเขียนขึ้นก.อน
ค.ศ. 100 (ราว พ.ศ. 643) อย.างไรก็ตาม Nariman (Nariman, 1923: 72) มีความเห็นว.า บทที่ 21-26
ของคัมภีรCนี้อาจแต.งเพิ่มเติมในภายหลัง เนื่องจากมีการกล.าวสดุดีพระโพธิสัตวC ในขณะที่ส.วนอื่น ๆ สดุดี
พระพุทธเจ+าศากยมุนี หนึ่งในบรรดาพระโพธิสัตวCเหล.านั้นคือ พระโพธิสัตวCไภษัชยราช พระโพธิสัตวC
แพทยC
ในบทที่ 21 และ 22 มีการกล.าวถึง พระโพธิสัตวCนาม “ไภสัชยราชัน” (Bhaisajyarajan) – ผู+
เปXนใหญ. แห.งการรักษาโรค (the King of Healing) และ “ไภสัชยสมุทคตะ” (Bhaisajyasamudgata)
(ผู+รักษาสูงสุด -Supreme Healer) ซึ่งทั้งสองพระองคCมีชื่อเสียงโด.งดังในประเทศจีน การท.องนามของ
