Page 20 - วัชรยานยันตระ
P. 20
1.5 แนวคิดในกำรหลุดพ้นของวัชรยำน
“องค์ศำกยมุนีทรงกล่ำวว่ำ มีแปดหมื่นสี่พัน
วิธีในกำรไถ่ถอนอวิชชำในดวงจิต อุปมำดั่งยำในร้ำน
ขำยยำมีนับร้อยนับพัน ไม่มียำขนำนใดรักษำโรคได้
ทุกโรค ทั้งไม่มีขนำนใดที่มีประสิทธิภำพตลอดกำรรักษำ
่
ที่ส ำคัญคือ เรำต้องตระหนักว่ำตัวเรำปวยไข้และ
จ ำเป็นต้องท ำกำรรักษำให้หำยขำด” (พจนำ จันทรสันติ,
2551: 174)
ค ำกล่ำวข้ำงต้นแสดงให้เห็นว่ำ โรคหรือกำรเจ็บไข้ไม่ได้มียำเพียง
่
ขนำนเดียวที่จะรักษำได้ บำงครั้งขึ้นอยู่กับตัวผู้ปวยเองว่ำ “ถูก” กับยำแบบ
่
ใดหรือประเภทใด วัชรยำนตันตระเป็นพระพุทธศำสนำฝำยมหำยำนที่
่
เปรียบเสมือนยำขนำนหนึ่งที่ใช้รักษำผู้เจ็บไข้ได้ปวยได้ ซึ่งอำจเหมำะสมกับ
่
ผู้ปวยบำงคน (และอำจไม่เหมำะกับบำงคน) วิถีทำงแห่งกำรหลุดพ้น (ที่
เปรียบเสมือนกำรเยียวยำรักษำโรค) จึงต่ำงกันไปในพุทธศำสนำแต่ละนิกำย
ในส่วนของทฤษฎีแห่งกำรหลุดพ้น (Theory of emancipation)
ของวัชรยำนนั้น ตันตระให้ค ำจ ำกัดควำมของค ำ “นิรวำณ” (นิพพำน) ว่ำ คือ
“ศูนยตำ” (ควำมว่ำงเปล่ำ) วิชญำณะและมหำสุข และอธิบำยถึงสภำพของ
“โพธิจิต” ในนิรวำณว่ำ เปรียบประดุจกำรอยู่ในอ้อมกอดของสตรี กำรรวมกัน
ระหว่ำงชำยและหญิง เรียกว่ำ “โยคะ” ซึ่งเป็นวิธีกำรที่มีพลังเพื่อให้ได้มำซึ่ง
กำรหลุดพ้น
คัมภีร์หนึ่งของวัชรยำนที่มีอำยุรำวพุทธศตวรรษที่ 12 อธิบำยว่ำ
กำรมีอยู่ หรือกำรยึดมั่น (Bhava=existence) น ำมำซึ่งควำมทุกข์ทรมำนทั้ง
ปวง เป็นสำเหตุของกำรเกิดและกำรตำย ด้วยเหตุนี้ผู้ที่ยึดมั่นในพุทธศำสนำ
แบบนี้ที่ต้องกำรหลุดพ้นจำกโลกทั้งสำม ควรจะละทิ้งเสียซึ่งกำรยึดมั่นใน
ควำมมีอยู่ กำรตระหนักรู้ถึงควำมว่ำง น ำไปสู่ควำมรู้สูงสุด (highest
10
