Page 184 - วัชรยานยันตระ
P. 184
นอกจากนี้ยังมีจารึกทางพุทธศาสนาหลักอื่นๆ อีก เช่น จารึก
ปราสาทจิเกรง ปราสาทพนมบันทายนาง ปราสาทตาอัน ปราสาทกอก
ปราสาทปลัง และปราสาทถมอพวก (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมใน สุภัทรดิศ
ดิศกุล, 2547: 15 ; ทรงธรรม ปานสกุณ, 2548: 111-119)
จารึกถมอพวก (K. 225) จากจังหวัดศรีโสภณ ระบุมหาศักราชตรง
กับ พ.ศ. 1511 กล่าวสรรเสริญพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์หลายองค์ เช่น
พระโลเกศวร “พระผู้มีวัชระ (วัชรี)” พระอารไมตรียะ พระนางปรัชญา
ปารมิตา พระพุทธโลเกศวร และพระวัชริน (ผู้ถือวัชระ) (ทรงธรรม ปานสกุณ
2548: 119-122)
รัชกาลพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 (พ.ศ. 1553-1593)
ทรงตั้งหลักแหล่งอยู่ทางตะวันออกและเข้าครองเมืองพระนครใน
พ.ศ. 1553 ศาสตราจารย์จอร์ช เซเดส์เสนอว่า พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 เป็น
ชาวลพบุรี เป็นทายาทกษัตริย์เมืองละโว้ปุระที่สืบเชื้อสายมาจากท่านสุรชิต
ราชแห่งนครศรีธรรมราช (ศิลปากร, 2536: 119) ในขณะที่บริกส์ (Briggs)
เสนอว่าพระองค์อาจมาจากนครศรีธรรมราช (ตามพรลิงค์) (Snellgrove,
2004: 86) พระองค์คงทรงอุปถัมภ์ทั้งศาสนาฮินดูและพุทธศาสนา ทรงมีพระ
นามหลังสิ้นพระชนม์ว่า “นิรวาณบท” ท าให้มีนักวิชาการบางท่านสันนิษฐาน
ว่า พระองค์อาจนับถือพระพุทธศาสนา
แต่จากหลักฐานโบราณคดีที่ปรากฎแสดงให้เห็นว่าศาสนาที่ปรากฎ
ในรัชกาลนี้เป็นแบบผสม คือ ไศวนิกายและพระพุทธศาสนา (ซึ่งต่อไปจะ
เห็นชัดเจนขึ้นว่าพุทธศาสนาที่ผสมผสานกับไศวนิกายนี้จะคลี่คลายเป็น
วัชรยานอย่างชัดเจน อาจเนื่องจากความเป็นตันตระที่เข้ากันได้กับทั้งฮินดู
และพุทธตันตระ) ดังปรากฏในจารึกจากปราสาทพระขรรค์ที่ก าปงสวาย ที่มี
การกล่าวถึงบทสรรเสริญพระศิวนาฏราช (บทเริ่มต้น) และสรรเสริญพระ
พุทธคุณ (บทที่ 2) อยู่ในจารึกหลักเดียวกัน (Majumdar, 1979: 194)
174
